طبقه بندی بر اساس فرم
اشکال نرده ها عمدتاً به دو دسته روباز (سوراخ) و توپر تقسیم می شوند. نردههای روباز شامل پایهها و نردههایی هستند که گاهی اوقات با میلههای عرضی یا اجزای تزئینی اضافه میشوند. نرده های جامد از نرده ها و نرده ها تشکیل شده اند و برخی ممکن است دارای روکش جزئی باشند. علاوه بر این، نرده ها را می توان به صورت نیمکت یا تکیه گاه نیز درآورد.
اجزای سازه ای
ساختار یک نرده عمدتاً از سه قسمت پایه، نرده و نرده تشکیل شده است. پایه اولین لایه از نرده ها است که روی پله های سنگی سکو قرار گرفته است. نرده ها در دو سر نرده ها قرار دارند و می توان آنها را به بدنه ستون و سر ستون تقسیم کرد. سرستونهای ستونها به شکلهای مختلفی وجود دارند که معمولاً شامل سر گلبرگ نیلوفر آبی، سر شیر، سر اژدها و ققنوس میشود.
مواد و ارتفاع
مصالح مورد استفاده در ساخت نرده ها متنوع است، از جمله چوب، سنگ، بتن، آجر، فلز، بامبو و پلکسی. ارتفاع نرده باید با توجه به کاربر و محل تعیین شود: به طور کلی، نرده های کم ارتفاع 30-40 سانتی متر، نرده های متوسط حدود 90 سانتی متر ارتفاع و نرده های بلند (نرده های محافظ) 100-120 سانتی متر یا بالاتر هستند. نرده های پله در مهدکودک ها، مدارس ابتدایی و سایر مکان های مشابه ممکن است مجهز به نرده های دوبل باشند.
اصول طراحی و استانداردهای ایمنی
در طراحی نرده ها باید ایمنی، قابلیت اجرا، زیبایی شناسی، صرفه جویی در فضا و سهولت ساخت در نظر گرفته شود. طبق "آیین نامه طراحی سازه های ساختمانی" نرده ها در مکان های عمومی باید بارهای افقی و عمودی مشخص را تحمل کنند. در حین ساخت، پایه نرده باید مجهز به صفحات فولادی از قبل تعبیه شده باشد و پیچهای انبساط باید در عمق بیش از 50 میلیمتر و نه خیلی نزدیک به لبه بتن قرار داده شوند تا از استحکام و پایداری اطمینان حاصل شود.
عملکرد اصلی نرده ها حفاظت ایمنی و ایزوله سازی فضایی، جلوگیری از سقوط یا حرکت افراد و اشیاء به جلو است. طراحی شفاف و سبک آنها اغلب آنها را با صحنه های کوهنوردی و خیره شدن ترکیب می کند و آنها را به تصویر احساسی مهمی در شعر کلاسیک چین تبدیل می کند.






