در چین باستان، نرده ها که به لانگان یا گولان نیز معروف بودند، از ویژگی های ایمنی پل ها و ساختمان ها بودند. نرده ها برای جداسازی و هدایت، به وضوح مرزهای مناطق تقسیم شده را مشخص می کردند. نرده های خوب طراحی شده نیز ارزش تزئینی قابل توجهی دارند. اجزای نرده مشابهی را می توان در ظروف آیینی از سلسله ژو یافت. در طول سلسله هان، نرده های افقی مشبک رایج ترین بودند. نرده‌های قلاب{6}}به‌سبک بشقاب در طول شش سلسله محبوب بودند. نرده هایی با پایه های گوشه یا اتصالات پیچ خورده را می توان در نقاشی های دیواری Yungang Grottoes و Dunhuang مشاهده کرد. نرده های چوبی سلسله های یوان، مینگ و چینگ نسبتاً باریک بودند، در حالی که نرده های سنگی به تدریج از شکل نرده های چوبی خارج شدند و سنگین تر و قابل توجه تر شدند. پس از اواخر سلسله چینگ، نسبت‌ها، ابعاد و سبک‌های نرده‌های تزئینی کلاسیک غربی وارد چین شد. نرده های مدرن دارای تنوع بیشتری از مواد و طرح ها هستند.
نرده ها که به نام های لانگان یا گولان نیز شناخته می شوند، ویژگی های ایمنی بر روی پل ها و ساختمان ها هستند که برای جداسازی و محافظت از یکدیگر و همچنین دارای ارزش تزئینی هستند. در اصل از چوب ساخته شده است و با تیرهای طولی به نام لان و تیرهای افقی به نام گان، نرده ها را می توان از چوب بامبو، چوب، فلز، سنگ و ... ساخت.
نرده ها از نظر فرم به دو نوع تقسیم بندی شده و پیوسته تقسیم می شوند. اولی شامل پایه ها، نرده ها و میله های عرضی است که نرده ها توسط تیرها پشتیبانی می شوند. دومی دارای نرده های پیوسته است و از نرده ها، نرده ها و پایه تشکیل شده است. انواع متداول عبارتند از: نرده چوبی، نرده سنگی، نرده استیل ضد زنگ، نرده چدنی، نرده سنگی، نرده سیمانی و نرده کامپوزیت.
