اولین نرده شناخته شده یک نرده مشبک مستقیم-چوبی است که در محل استقرار دوران نوسنگی همودو در یویائو، ژجیانگ قرار دارد و قدمت آن به بیش از 7000 سال قبل میرسد.
نرده ها در اوایل سلسله ژو وجود داشتند، همانطور که در الگوهای تزئینی اشیاء تدفین سلسله ژو دیده می شود. در زمان سلسله هان، استفاده از نرده ها گسترده تر شد و اجزایی مانند عصا، پانل های تزئینی، نرده ها و قرنیزها ظاهر شدند.
در طول سلسلههای شمالی و جنوبی، نردهها اساساً شکل نردههایی را پیدا کردند که در نسلهای بعدی دیده میشد. در طول سلسلههای سویی و تانگ، نردههای سنگی شروع به ساختن کردند، مانند نردههای سنگی روی پل طاق سنگی ژائوژو در سلسله سوئی.
در سلسله سونگ، استفاده از نرده های سنگی کاملاً بالغ شده بود. *Yingzao Fashi* (استانداردهای ساختمان) که در سلسله سانگ شمالی منتشر شد، ابتدا اشکال نردههای تکی-قلاب و دوقلاب- را استاندارد کرد. *یینگزائو فاشی* از سلسله سونگ دو شکل از نردههای سنگی را توصیف کرد: یکی نردهای دو-قلابی و دیگری نردهای تک-قلابی. از طریق توسعه و اصلاح مستمر، نرده ها در طول سلسله های مینگ و چینگ به طور فزاینده ای پیچیده و متنوع در دکوراسیون شدند. پس از اواخر سلسله چینگ، تناسبات، ابعاد و سبک های تزئینی نرده های کلاسیک غربی وارد چین شد. نرده های مدرن از تنوع بیشتری در مواد و طرح برخوردارند.






